Styczeń w hodowli

Styczeń mija nam pod znakiem kominka, ciepłej herbaty i odrobiny lenistwa. Z racji mojego przeziębienia i konieczności pozostania w domu, koty mogły spędzić ze mną więcej czasu niż zwykle. A że im oprócz zabawy od czasu do czasu, wystarczy po prostu nasze towarzystwo do drzemek, to mamy sporo zdjęć ze wspólnego leżakowania.

Uno z braku rodzeństwa, nie odpuszcza nikomu. Czasem już nie dajemy rady z wymyślaniem mu zabaw i zajęć. Kiedy musimy zająć się swoimi sprawami, zaczepia pozostałe koty.

Helenka już powoli ma go dosyć, czego nie omieszka mu okazywać. Trudno się jej dziwić, bo mały nie daje jej spokoju, nawet kiedy próbuje się umyć.

Cody i Elmirka są wobec dzieciaka bardzo pobłażliwi i czasami dają sobie wchodzić na głowę. A Uno bezczelnie to wykorzystuje. Na szczęście, nie są to jedyne koty, które może zaczepiać.

Jedynym kotem, który nie pozwala Uno na wszystko i czasem go upomina, jest Dziabąg. Jeśli bawią się w walkę, to zdarza się, że mały dostanie w łeb od wujka, jeśli się zagalopuje. 

Mimo swojego temperamentu, Uno jest kochanym, inteligentnym i ślicznym kotem. Będzie nam go brakowało, gdy pojedzie do nowego domu.

Jesteśmy ciekawi na jakiego kota wyrośnie i do kogo z rodziców będzie bardziej podobny. Kolor ma po tacie, ale zobaczymy, jak będą wyglądały inne cechy (uszy, oczy, kształt głowy i in.).

Elmirka, mimo że już niedługo będzie rodzić, nie szuka jeszcze swojej kryjówki do rodzenia. Za to coraz bardziej przypomina beczkę.

.

Uno potrafi bawić się wszędzie i wszystkim – kulką papieru, zakładką do książki, magnezem na lodówkę… ale tradycyjnie ulubione są piórka na patyka. Jeśli tylko do zabawki przyczepiony jest człowiek, to nic jej nie pobije. 

Chęć do zabawy jest tak silna, że Uno wydobędzie piórka nawet spod góry poduszek. 

Poza tym doskonale idzie mu aportowanie ich i przynoszenie do łóżka.

Elmika trochę „ćwiczy” na nim swój instynkt macierzyński. Chwilami nie odstępuje go na krok i sprawdza, czy wszystko jest ok.